Grant

Telefon zaufania AIDS odpowiedzią na psychospołeczne potrzeby chorych

icon
icon
3 minut
Udostępnij
Źródło: fot. elements.envato.com

Do 1 grudnia 2020 r. można zgłaszać wnioski do konkursu ogłoszonego przez Krajowe Centrum ds. AIDS. Zadanie publiczne dotyczyć ma prowadzenia poradnictwa telefonicznego z zakresu wiedzy związanej z chorobami układu odpornościowego i innych schorzeń przenoszonych drogą płciową (ZPDP). Potrzeba realizacji zadania wynika z niskiej wiedzy społeczeństwa na temat powyższych chorób oraz małej dostępności poradnictwa psychologicznego dla osób dyskryminowanych ze względu na chorobę.  Pula środków na realizację zadania wynosi 120 tys. zł.

Co ludzie powiedzą?

Choroby układu odpornościowego jakimi są HIV, a w jego skutek AIDS stanowią problem nie tylko natury medycznej, ale również społecznej. Osoby zarażone często są stygmatyzowane przez społeczeństwo, w sytuacjach towarzyskich bywają odrzucane a nawet szykanowane. Dochodzi nawet do dyskryminacji rówieśniczej dzieci zdrowych, tylko ze względu na chorobę rodzica.

Przeprowadzono wiele badań ogólnopolskich sprawdzających poziom wiedzy na temat wirusa HIV, przebiegu choroby, sposobów zarażania. Wynikiem tych badań najczęściej była teza: społeczeństwo nie posiada odpowiedniej wiedzy na tematy związane z HIV i AIDS, co prowadzi do zachowań wykluczających czy nienawistnych. Funkcjonuje wiele mitów związanych z tym schorzeniem. Są one tak powszechne, że często nawet u osób faktycznie chorych dochodzi do autostygmatyzacji. Osoby te wycofują się z życia społecznego, dbają, by rodzina czy znajomi ich najbliższego otoczenia nie dowiedziały się o chorobie, w strachu przed całkowitym wykluczeniem. 

Mając na uwadze postawę społeczną, wobec tego typu schorzeń, Krajowe Centrum ds. AIDS za zgodą Ministra Zdrowia ogłasza otwarty konkurs dla organizacji pozarządowych na realizację zadania publicznego jakim jest prowadzenie Telefonu Zaufania AIDS. 

Szczegóły dotyczące zadania

Zadanie polegać ma przede wszystkim na zapewnieniu wsparcia osobom chorym, potrzebującym pomocy bądź rady, a także osobom z podejrzeniem choroby. Organizacje pozarządowe zgłaszające się do udziału w konkursie muszą posiadać odpowiednie „zaplecze”, tj. zadania statutowe podmiotu muszą być kompatybilne ze strategią Harmonogramu Krajowego Programu Zapobiegania HIV i Zwalczania AIDS. Na korzyść z pewnością przemówi doświadczenie w prowadzeniu poradnictwa. 

Telefon Zaufania AIDS ma być bowiem usługą profesjonalnego poradnictwa, nie tylko na tematy teoretyczne, dotyczące samego przebiegu choroby i sposobów zarażania. Ma to dotyczyć również wskazywania odpowiednich placówek leczniczych oraz tych, w których za darmo można się przebadać pod kątem HIV lub AIDS. Telefon zaufania ma funkcjonować przez 12 godzin dziennie – z wykluczeniem godzin nocnych. Realizator zadania ma wyznaczyć dni, w których poradnia będzie funkcjonować.  

Organizator, w tym wypadku KC. ds. AIDS, na realizacje zadania przeznacza 120 tys. zł. Oferent musi jednak dysponować wkładami własnymi – środkami finansowymi bądź wkładem osobowym -w wysokości 10% całkowitej kwoty dofinansowania. Przez wkład osobowy rozumie się wykwalifikowany personel, pracowników społecznych oraz wolontariuszy związanych z daną organizacją pozarządową. Podmiot biorący udział w konkursie będzie musiał wykazać, że przez cały okres realizacji zadania dysponował odpowiednio wykwalifikowaną kadrą, zdolną do realizacji zadania.

źródła:

https://witkac.pl/public/#/contest/view?id=13981

https://bip.aids.gov.pl/download/ogloszenie-na-Telefon-Zaufania-2021-1605530297.pdf

http://www.zwierzpospolita.pl/ochrona-i-promocja-zdrowia-i-zycia/stosunek-spoleczenstwa-do-nosicieli-hiv-i-chorych-na-aids

https://depotuw.ceon.pl/handle/item/422

Czy stowarzyszenie można zlikwidować poprzez uchwałę o samorozwiązaniu?

nie
tak, jeśli w statucie stowarzyszenia widnieje odpowiedni zapis o sposobie jego rozwiązania
stowarzyszenie może być rozwiązane jedynie przez sąd
Loading ... Loading ...

Zobacz także

Aktualności

Ruszył nabór do programu POLONISTA NAWA!

Aktualności

Jaśkiewicz: O dialogu raz jeszcze